Hoe het begon…
“Wist je dat je een Kopp-kind bent?”. De eerste keer dat ik dit hoorde zat ik bij mijn psycholoog. Ik was 20 jaar, gestopt met mijn studie psychologie en kampte met angstklachten. Gedurende de sessies begon ze me vragen te stellen over mijn kindertijd en ik vertelde haar over het opgroeien met een bipolaire vader en de periodes waarin hij suïcidaal was. Ik deelde over hoe ik voor hem en mijn broertje probeerde te zorgen, hoe ik me schaamde en geen vriendinnen mee naar huis nam, over de lege koelkast met enkel beschimmelde kaas en halflege potjes pesto, en dat ik altijd bang was dat hij dood zou gaan. Ik vertelde het haar alsof het de normaalste zaak van de wereld was, want dat was het voor mij ook. En zij zei “Wist je dat het helemaal niet normaal is om zo op te groeien?”. Ik keek haar verbaasd aan…
